DÜZELTME..

Öğrenci evimizden çıkmayan bir teyzemiz vardı..

Hanife Teyze..

Dört arkadaş aynı evi paylaşıyorduk..

..ve yalnız yaşayan Hanife Teyze için oldukça hareketli bir ortamımız vardı..

İnsanı hiç konuşturmazdı..

Kendi sorar, kendi cevap verirdi..

Nasılsın? İyisin..

N’aptın? Okuldan geliyorsun tabii..😊

Karşısında mırıl mırıl bir şeyler söylemeye çalışırdın, ya da kafanı falan sallardın..

İyi bir kadındı..

Komikti..

Bize hep yemekler getirirdi..

Öğrenci için, hazır pişmiş ev yemeği ne demektir, bilirsiniz..

Sağ olsun..

Bir gün, bize yine yemek pişirmiş getirmişti, sıcacık..

Ev arkadaşlarımdan biri..

“Teyze, zahmeti bir yana, masraf oluyor sana” demişti..

Hanife Teyze, yüzünde garip bir duyguyla, hiç düşünmeden, anında cevap vermişti..

“Küçük küçük konuşma!” 

Hani, büyük konuşmak, tabirini biliyorduk da..

Küçük küçük konuşmak, yabancıydı..

Çok da anlayamadık.. Hatta, bizim kızlardan birinin açıklamasına neredeyse inanmıştık..

“Yaşımız küçük ya, ondan öyle demiştir..”

Sonra sonra, konu hiç açılmadı, unutulup gitti..

Yıllar sonra..

Dün, pazarda, genç bir pazarcı kadınla yaşlı bir teyzenin konuşmasına şahit oldum..

Köy tavuğu için pazarlık vardı aralarında..

Yaşlı teyze ısrarcıydı..

Sen, dedi..

“Bilsen ki ben gencim, her hafta senden gelip almaya yemeye gücüm var, bana indirirdin fiyatı..

Ama yaşlı olduğumdan yapmıyorsun indirim..”

Genç kadın, sinirlenmekle gücüne gitmek arasında salınırken..

“Küçük küçük konuşma teyze” dedi..

Sarsıcıydı..

Teyze, tavuğunu istediği fiyata alıp gitti..

Genç kadın da tezgahına döndü..

Yıllar öncesine bir düzeltme yaptığından habersiz..

Hanife Teyze’ yi aradım bunun üzerine, bir halini hatırını sorayım dedim, iyi geliyordu sesi..

Yine konuşturmadı beni..

Bir de kızlara yazdım..

“Kızlar, konunun yaşla bir ilgisi yokmuş.. Devamını yazacağım, okursunuz”

Sağlıcakla..

21 Paylaşımlar

YAPILAN YORUMLAR : “DÜZELTME..

  1. Öğrencilik yıllarına böyle Hanife Teyze gibi “insan”ların dokunması büyük şans. Herkese nasip olmayan türden… Devamını ve “küçük küçük konuşma” sözünü nasıl açıklayacağınızı merak ettim doğrusu 🙂

    1. evet, gerçekten hayata dokunan “insan” lar çok kıymetli. belki bir başka yazıda, başka satırlarda…sevgiler..

  2. O zaman bir ufak hikayede benden gelsin; ortaokul çağlarındayım, arkadaşlarımla sokakta futbol oynuyoruz. Şöyle tüm mahallenin topun peşinde koştuğu çift kale maçlardan. Tam bizim kaleye top yöneldi yanımda yaşlı bir teyze belirdi. “Evladım Tüpçünün yerini biliyor musun bu sokaktaymış dedi?” O hışımla “ne biliyim ben teyze tüpçü nerede” dedim. Teyze şöyle bir iç çekti ve dedi ki; “tabii bilmezsin evladım ekmek eldennn su göldennnn” O an yediğimiz gole mi yoksa teyzeye mi kızayım bilememiştim. Şimdi büyüdük, çoluk çocuk sahibi olduk, geçim derdi sırtımıza bindi. Şimdi o teyzemin ne demek istediğini çok daha iyi anlıyorum…. Keşke çocuk kalabilseydik diyorum o teyze aklıma geldikçe.

    Kaleminize sağlık, çok güzel bir yazı olmuş.

    1. Yıllar sonra bunu hatırlamanız bile çok kıymetli .. Teyze de eminim sizin çocukluğunuza vermiştir tepkinizi. Çocuk kalabilmek bence dünyadaki en büyük keşkelerimizden biri..ama o da tüm keşkeler gibi..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir